آدم و حوا

گفت
انديشه ابليسي من سجده به حواست
بر او كه دليليست بر آدم شدن من

.
گفتم
آدم چه تواند كه در اين دير بماند
تا دل گروي پيچ سر زلف تو دارد

.
ابليس اگر سجده بر اين خاك ندارد
ديده است كه او سر گروي خاك تو دارد

.
گويند كه حواست دليل غم آدم
خنك آن غم كه از خاطره بوي تو دارد

آرزوي من

داري چي ميخوني؟ كتاب شعر؟ چه عجيب

كجاش عجيبه؟

گفتم لابد داري فلسفه ميخوني. حالا چرا شعر؟

اشكالش چيه؟

هيچي... حالا از كي شعر ميخوني؟

از هركي... شاعرش مهم نيست. همه شعراي يه شاعر رو همه نمي فهمن

يعني چي؟

خوب يه چيزايي تو حرفاشون هست كه مخاطبش خاصه

فقط اون شخص يا اشخاص ميفهمن دقيقاً چي ميخواسته بگه

بقيه يا برداشت خودشونو ميكنن يا اصلاً نميفهمن چي گفته

مثلاً اين يكي رو نگاه كن. اين شعر خيلي قشنگه

احساسات شاعر انقدر زيبا، معصوم و عاشقانس كه دوست داري تو هم بگي

به جان جوشم كه جوياي تو باشم
خسي در موج درياي تو باشم
تمام آرزوهاي مني كاش
يكي از آرزوهاي تو باشم

شفيعي كدكني