سه‌شنبه، دی ۰۳، ۱۳۸۷

I Can't Sleep

I'm good… been better!
Good day… seen better!
Having a good time… had better!
Know good people… known better!
Having a good job… had better!
Doing good… did better!

He left… she, left…
He left and he is leaving by the weekend…
They are leaving soon and…
I'm still here… don’t know why though!

Why oh why oh why!
What in heaven's name is happening to me?
Why am I selling myself so cheap?
Since when I became so stupid…
So week?

God it hurts…
It hurts SO MUCH!
Unbearable!
I really want to be strong…
To stand tall…
Walk the right path…
So help me God!
Please!
What should I do?
Show me the path!

YOU ARE GETTING CRAZY!
LOOK AT YOU… YOU'RE TALIKG TO YOURSELF…
YOU'RE SO PETHETIC!
.
.

دوشنبه، دی ۰۲، ۱۳۸۷

An Obsessed Soul

Emptiness arises…

Darkness sneaks crawling inside…

A freezing breeze cuts through my shattered heart like a saber!


Leave… let me be… I lost everything…

Yet I am compelled to stay…

Compelled to watch… to pick the peaces…


Look… this insignificant thing…

The remains of something that used to be a heart…

Now it’s left behind like an empty sea shell stuck in the sand…


Not to worry… Soon it will be washed away…

Come… come roaring waves… I have nothing else to lose…


I’m not afraid… not any more…

I call God to the challenge!


سه‌شنبه، آذر ۲۶، ۱۳۸۷

حاليته؟

داشتيم چي مي‌گفتيم؟ . . . ها . . . بنويس . . .
حس عجيبي دارم . . . حاليته؟ . . .
بار اوّلم نيس،‌ ولي خوب . . . مي‌دوني كه . . .
اين چيزا اول و چندم نداره . . . حاليته؟ . . .

مامان ميگه . . . اراده داشته باش . . . هدفت رو فراموش نكن
عزمت رو جزم كن . . .
طفلكي . . . اونم به اين وضعيت كوفتي من . . .
به اين نبودنش عادت كرده . . . حاليته؟ . . .

بابا هم كه دمش گرم . . .
باهاش نمي‌شه دو كلوم حرف زد
يا ياد صحراي كربلا مي‌كنه، يا ميزنه تو خاكي . . .
ولي قربونش برم . . . بدون راهنمايي‌هاش نمي‌دونم الان كجا بودم . . .
سايه‌ش كم نشه . . . حاليته؟ . . .

ولي اين حس كوفتي . . . اي بابا . . .
شايد من هم به نبودنش عادت كردم . . . حاليته؟ . . .

شايد به اينكه . . .
نباشه و بگم چرا نيست؟ . . .
من مي‌خوام، بهش نياز دارم . . .
آخه منم آدمم . . . احساس دارم . . . هورمون دارم . . .
درد رو احساس مي‌كنم . . .
عادت كرده باشم . . . حاليته؟ . . .

خدايي اين رسمش نيست . . .
من توي اين زمينه هيچوقت شانس نياوردم . . .
هر بار گفتم اين يكي ديگه خودشه . . .
ولي نبود . . . حاليته؟ . . .

ميخوام ديوونه نباشم . . . دوست دارم مثل بقيه باشم . . .
فقط يه احمق . . .
اينطوري حداقل زندگي راحت‌تره . . . حاليته؟ . . .

بگذريم . . .
شكايتي ندارم . . . اين راه رو خودم انتخاب كردم . . .
آخه اون وقتها به روح اعتقاد نداشتم . . .
ولي حالا دارم . . . حاليته؟ . . .

نگرانم . . . نگرانم كه چي ميشه . . .
بايد بگم، يا كه نگم . . .
نه! . . . نگم بهتره . . .
نگفتنش هم بد كوفتيه آخه . . . حاليته؟ . . .

تازه اول راهه . . .
ولي من گردن كلفت‌تر از اينام . . .
من بادي نيستم كه بخوام از اين بيدها بلرزم . . .
حاليته؟ . . .

اين يكي رو تا آخرش مي‌رم . . .
به هر قيمتي كه شده . . .
هر قيمتي! . . .
مرگ يه بار، شيون يه بار . . .

خوب . . . چي نوشتي؟ . . .
بخون از اول . . .